กด Ctrl+F เพื่อค้นหาคำที่ต้องการในหน้านี้
   

  กฎหมาย.คอม ข้อที่  
 
:: กฎกระทรวง ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2539) ออกตามความในพระราชบัญญัติ เงินทดแทน พ.ศ. 2537 ข้อที่ 1-5

อาศัยอำนาจตามความใน มาตรา 6 และ มาตรา 15 แห่งพระราชบัญญัติ เงินทดแทน พ.ศ. 2537 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ 1 ให้คณะกรรมการการแพทย์หรือคณะอนุกรรมการซึ่งคณะกรรมการการแพทย์มอบหมายเป็นผู้มีอำนาจพิจารณา ความจำเป็นในการฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานของ ลูกจ้าง
ข้อ 2 ให้ลูกจ้างที่ประสงค์จะขอรับค่าฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานภายหลังการประสบอันตรายหรือเจ็บป่วย ยื่นคำขอตามแบบที่กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมกำหนด โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา พร้อมด้วยหลักฐานตามที่ระบุไว้ในแบบดังกล่าว ณ สำนักงานประกันสังคมหรือสำนักงานประกันสังคมจังหวัด แล้วแต่กรณี
ข้อ 3 ให้นายจ้างจ่ายค่าฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานของลูกจ้างเท่าที่จ่ายจริง ตามความจำเป็นตามหลักเกณฑ์และอัตรา ดังต่อไปนี้
(1) ค่าใช้จ่ายในกระบวนการเวชศาสตร์ฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงาน ด้านการแพทย์และค่าใช้จ่ายในการฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานด้านอาชีพ ไม่เกินสองหมื่นบาท
(2) ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดเพื่อประโยชน์ในการฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงาน ไม่เกินสองหมื่นบาท
ข้อ 4 ค่าใช้จ่ายในกระบวนการเวชศาสตร์ฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานด้านการแพทย์ตาม ข้อ 3 (1) ให้จ่ายตามหลักเกณฑ์และอัตรา ดังต่อไปนี้
(1) ค่าใช้จ่ายทางกายภาพบำบัด ครั้งละไม่เกินหนึ่งร้อยบาท
(2) ค่าใช้จ่ายทางอาชีวบำบัด ครั้งละไม่เกินห้าสิบบาท
(3) ค่าอวัยวะเทียม หน่วยละไม่เกินอัตราที่ทางราชการกำหนด
(4) ค่ากายอุปกรณ์เสริม หน่วยละไม่เกินหนึ่งพันห้าร้อยบาท
ในกรณีที่ลูกจ้างมีความจำเป็นที่จะต้องซ่อมแซมหรือเปลี่ยนอวัยวะเทียม หรือกายอุปกรณ์เสริม ให้คณะกรรมการการแพทย์หรือผู้ซึ่งคณะกรรมการการแพทย์มอบหมายเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาความจำเป็น ดังกล่าว
ข้อ 5 ค่าใช้จ่ายในการฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานด้านอาชีพตาม ข้อ 3 (1) ให้จ่ายได้เฉพาะที่เป็นการฝึกตามหลักสูตรที่หน่วยงานในสำนักงานประกันสังคมเป็นผู้ดำเนินการ ทั้งนี้ตามหลักเกณฑ์และอัตรา ดังต่อไปนี้
(1) งานฝึกเตรียมเข้าทำงาน ให้จ่ายได้เฉพาะงานใดงานหนึ่งและไม่เกินอัตรา ดังต่อไปนี้
ก. งานเครื่องมือกล สี่พันแปดร้อยบาท
ข. งานโลหะ สามพันสองร้อยบาท
ค. งานไม้เฟอร์นิเจอร์ แกะสลัก ช่างสี แปดพันบาท
ง. งานประกอบชิ้นส่วนอุปกรณ์ไฟฟ้า สามพันสองร้อยบาท
จ. งานสำนักงาน สามพันบาท
ฉ. งานสิ่งประดิษฐ์ ห้าพันบาท
ช. งานซ่อมรถจักรยาน สามพันสองร้อยบาท
(2) งานฝึกอาชีพ ให้จ่ายได้เฉพาะงานใดงานหนึ่งและไม่เกินอัตรา ดังต่อไปนี้
ก. งานเครื่องมือกล เจ็ดพันสามร้อยบาท
ข. งานโลหะแผ่นและสีโลหะ หกพันห้าร้อยบาท
ค. งานเชื่อมโลหะ เจ็ดพันแปดร้อยบาท
ง. งานเชื่อมมิก สี่พันหกร้อยยี่สิบบาท
จ. งานไม้เฟอร์นิเจอร์ หนึ่งหมื่นหนึ่งพันบาท
ฉ. งานไม้ประดิษฐ์ เจ็ดพันห้าร้อยบาท
ช. งานเครื่องยนต์เล็ก เจ็ดพันบาท
ซ. งานสำนักงาน หนึ่งพันหกร้อยบาท
ฌ. งานพิมพ์ดีด หนึ่งพันบาท
ญ. งานพิมพ์ สี่พันสองร้อยบาท
ฎ. งานอิเล็กทรอนิกส์ หนึ่งหมื่นบาท
ฏ. งานซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า สี่พันห้าร้อยบาท
ฐ. งานเครื่องทำความเย็นและปรับอากาศ หกพันห้าร้อยบาท
ฑ. งานตัดเย็บเสื้อผ้า หกพันบาท
ณ. งานเย็บจักรอุตสาหกรรม สองพันบาท


:: ให้ไว้ ณ วันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2539
:: (ลงชื่อ) ประสงค์ บูรณ์พงศ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการ ฯ รักษาราชการแทน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

*หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่ มาตรา 15 แห่ง พระราชบัญญัติ เงินทดแทน พ.ศ. 2537 บัญญัติให้นายจ้างจ่ายค่าฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานของลูกจ้างตามความจำเป็น ตามหลักเกณฑ์วิธีการและอัตราที่กำหนดในกฎกระทรวง ในกรณีที่ลูกจ้างจำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงานภายหลังประสบอันตราย หรือเจ็บป่วยอันเกี่ยวกับการทำงานตามที่กำหนดใน พระราชบัญญัติ เงินทดแทน พ.ศ. 2537 จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้
(ร.จ. เล่ม 113 ตอนที่ 18 ก หน้า 3 วันที่ 3 มิถุนายน 2539)
 
 
  ทั้งหมดบน website นี้สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ 2537
ดำเนินงานโดย thethailaw.com ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยียน
Update