กด Ctrl+F เพื่อค้นหาคำที่ต้องการในหน้านี้
   

  มาตราที่ 1 2 3 4 5 6 7 8 9  
   
:: พ.ร.บ. ขนาดเกวียน พ.ศ. 2459 มาตราที่ 1-9

มีพระบรมราชโองการในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ดำรัสเหนือเกล้า ฯ สั่งว่า ตามหัวเมืองในสยามรัฐสีมา มีเกวียนที่ใช้เป็นพาหนะในการเดินทาง และบรรทุกสินค้าเป็นประโยชน์อยู่เป็น อันมาก แต่เกวียนเหล่านั้นบางเมืองทำขนาดระหว่างล้อต่างกัน ไม่สามารถจะนำ ไปใช้ในทางบางเมืองได้ เป็นความลำบากขัดข้องอยู่ ทรงพระราชดำริห์เห็นว่า ถ้าให้เกวียนทั้งปวงมีขนาดระหว่างล้อเดินทางร่วมติดต่อกันได้ จะเป็นประโยชน์ แก่พลเมืองในการไปมาค้าขายยิ่งขึ้นเป็นอันมาก จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้สอบสวนได้ขนาดทางเกวียนที่มีอยู่เป็นขนาดกลางโดยมากแล้วตามหัวเมืองใน พระราชอาณาจักร ว่าขนาดทางเกวียนกว้าง 1 เมตร 45 เซ็นติเมตร นั้นเป็นขนาดสามัญ จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้เจ้าพนักงานปกครอง ท้องที่ชี้แจงให้เจ้าของเกวียนจัดการแก้ไขเกวียนที่ยังไม่ได้ขนาดนั้นเป็นขนาด ระหว่างล้อทั้ง 2 ข้าง กว้าง 1 เมตร 45 เซ็นติเมตร ได้โดยมากแล้ว แต่ทรงพระราชดำริห์เห็นว่า ควรให้วางขนาดระหว่างล้อเกวียนไว้เสียให้เป็น หลักฐานเมื่อผู้ใดจะสร้างเกวียนใหม่ก็ดี หรือจะแก้ขนาดเกวียนเก่าทีมีอยู่แล้ว ก็ดี จะได้แก้ให้เป็นขนาดเดียวกัน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตรา พระราชบัญญัติไว้ดังต่อไปนี้

:: ว่าด้วยนามและกำหนดใช้พระราชบัญญัติ
มาตรา 1 พระราชบัญญัตินี้ให้มีนามว่า "พระราชบัญญัติขนาดเกวียน พระพุทธศักราช 2459"
มาตรา 2 ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ เป็นกฎหมายตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พระพุทธศักราช 2459 เป็นต้นไป
[รก.2458/-/375]

:: อธิบายชนิดเกวียน
มาตรา 3 เกวียนเป็นยานพาหนะประเภทหนึ่ง มีล้อ 2 ล้อ ใช้ไม้ประกอบ เป็นเครื่องผูก มีหลังคาก็ดีหรือไม่มีหลังคาก็ดี ใช้เทียมด้วยสัตว์พาหนะ เช่น โค กระบือเป็นต้น หรือเกวียนซึ่งเรียกในท้องที่บางแห่งว่าระแทะก็ดี รวมเรียกในพระราชบัญญัตินี้ว่าเกวียนทั้งสิ้น เว้นไว้แต่เกวียนบรรทุกอีก ชนิดหนึ่งซึ่งล้อทำด้วยเหล็กทั้งตัวหรือล้อมีเครื่องเหล็กประกอบใช้เฉพาะท้องที่มีถนนแล้ว เกวียนชนิดนี้เรียกว่า เกวียนล้อเหล็ก ไม่นับเข้าในประเภท เกวียนแห่งพระราชบัญญัตินี้ เกวียนต้องมีขนาดอย่างเดียวกัน
มาตรา 4 เกวียนต้องมีขนาดระหว่างล้อทั้ง 2 ล้อเท่ากันทั้งสิ้น คือวัดแต่ล้อข้างหนึ่งถึงล้ออีกข้างหนึ่ง เมื่อดุมชิดกับปะแหรกแล้ว ต้องให้ ได้ 1 เมตร 45 เซ็นติเมตร เป็นส่วนกว้างของเรือนเกวียน แต่ส่วน ยาวและส่วนอื่น ๆ ของเกวียนนั้นไม่จำกัด สุดแต่ผู้ทำจะให้ยาวเหมาะแก่ การใช้สัตว์พาหนะชนิดใดก็ได้ แต่เพื่อที่จะให้เข้าใจง่ายในการกำหนดขนาดเกวียน ดังได้กล่าวมาแล้วใน มาตรานี้ ให้ผู้บัญชาการปกครองท้องที่ทำตัวอย่าง เกวียนขึ้นไว้ยังที่ว่าการเล่มหนึ่ง ห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดทำเกวียนหรือใช้ เกวียนซึ่งมีขนาดระหว่างล้อทั้ง 2 ล้อผิดกับตัวอย่างและขนาดที่ได้กำหนด ไว้ใน มาตรานี้เป็นอันขาด เว้นแต่เกวียนบางเล่มที่มีอยู่แล้วก่อนวันใช้ พระราชบัญญัตินี้ ซึ่งผู้ว่าราชการเมืองผู้ปกครองท้องที่จะได้ผ่อนเวลาให้ แก้ไขเปลี่ยนแปลงตามความใน มาตรา 5
มาตรา 5 เมื่อได้ประกาศให้ใช้พระราชบัญญัตินี้แล้ว ถ้าปรากฏว่าผู้ใด มีเกวียนอันผิดขนาดตามที่ได้กล่าวไว้ใน มาตรา 4 ก็ให้ผู้นั้นแก้ไขเปลี่ยนแปลง เกวียนของตนเสีย ให้ถูกต้องตามความประสงค์ของพระราชบัญญัตินี้ ภายในเวลา ที่ผู้ว่าราชการเมืองผู้ปกครองท้องที่จะได้กำหนดผ่อนผันให้ตามสมควร และให้ ผู้ว่าราชการเมืองผู้ปกครองท้องที่ออกใบอนุญาตให้ใช้ได้ชั่วคราวไว้เป็นสำคัญ แขวงเมืองใดมีกำหนดเวลาผ่อนผันให้แก้ไขเปลี่ยนแปลงเท่าใด ให้ผู้ว่าราชการ เมือง ผู้ปกครองท้องที่เมืองนั้นประกาศให้ราษฎรทราบทั่วกัน และให้เสนาบดี ผู้ปกครองท้องที่ลงประกาศกำหนดเวลาในหนังสือราชกิจจานุเบกษาด้วย ถ้าพ้น กำหนดนั้นไปต้องถือว่าผู้ที่มีเกวียนขนาดระหว่างล้อ 2 ล้อ ผิดจากขนาดที่ว่าไว้ ใน มาตรา 4 นั้นมีความผิด

:: ว่าด้วยการจดทะเบียนเกวียน
มาตรา 6 บรรดาเกวียนทั้งปวง แม้เจ้าของจะใช้หรือมิใช้ก็ตาม เมื่อยังปรากฏเป็นรูปเกวียนอยู่แล้ว เจ้าของเกวียนจะต้องนำมาจดทะเบียน และให้เจ้าพนักงานทำเครื่องหมายสำหรับเกวียน ณ ที่ที่ผู้ว่าราชการเมือง จะได้ออกประกาศกำหนดท้องที่ที่จะจดทะเบียนให้ทราบทั่วกัน และให้กำหนด ในที่ซึ่งจะเป็นการสะดวกที่สุดสำหรับประชาชน อย่าต้องให้เดินทางไกลเสีย เวลาทำมาหากิน ทั้งให้เจ้าพนักงานทำการจดทะเบียนโดยรวดเร็วที่สุด เพื่อ มิให้เปลืองเวลาของเจ้าของเกวียนเกินกว่าเหตุด้วย เกวียนที่เจ้าพนักงาน ได้จดทะเบียนทำเครื่องหมายแล้วจึงจะใช้ได้โดยชอบด้วยพระราชบัญญัตินี้ เว้นแต่เกวียนบางเล่มที่ผู้ว่าราชการเมืองผู้ปกครองท้องที่จะผ่อนผันออก ใบอนุญาตให้ใช้ได้ชั่วคราวในระหว่างแก้ไขเปลี่ยนแปลงตามความใน มาตรา 5 นั้น
มาตรา 7 การจดทะเบียนนั้น เจ้าพนักงานต้องจดข้อความต่าง ๆ ลงในสมุดทะเบียน และในใบอนุญาตออกให้แก่เจ้าของเกวียนเป็นสำคัญ อย่างหนึ่ง กับต้องทำเครื่องหมายประจำที่ตัวเกวียนให้ตรงกับสำคัญที่หมายใน ใบอนุญาตอีกอย่างหนึ่งด้วย จึงจะนับว่าเป็นอันถูกต้องชอบด้วยพระราชบัญญัตินี้ ในการจดทะเบียนนี้ห้ามมิให้เรียกเงินอย่างใด ๆ จากเจ้าของเกวียนเป็น อันขาด ว่าด้วยโทษ
มาตรา 8 ผู้ใดทำเกวียน หรือใช้เกวียน หรือมีเกวียนที่ผิดขนาด ดังที่ได้กล่าวไว้ใน มาตรา 4 และ มาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัตินี้ก็ดี และ เจ้าของเกวียนหรือผู้ใช้เกวียนที่ไม่จดทะเบียนตามความใน มาตรา 6 แห่ง พระราชบัญญัตินี้ก็ดี ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับครั้งหนึ่งเป็นเงิน ไม่เกิน 20 บาท

:: ว่าด้วยการรักษาพระราชบัญญัติ
มาตรา 9 ให้เสนาบดีผู้บัญชาการปกครองท้องที่ เป็นเจ้าหน้าที่ ที่จะรักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจที่จะตั้งกฎเป็น ข้อบังคับสำหรับจัดการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติ ถ้าและกฎนั้นได้รับ พระราชทานพระบรมราชานุญาต และประกาศในหนังสือราชกิจจานุเบกษาแล้ว ก็ให้ถือว่าเป็นเหมือนส่วนหนึ่งในพระราชบัญญัตินี้

:: ประกาศมา ณ วันที่ 23 พฤศจิกายน พระพุทธศักราช 2458 เป็น วันที่ 1839 ในรัชกาลปัจจุบันนี้


 
  ทั้งหมดบน website นี้สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ 2537
ดำเนินงานโดย thethailaw.com ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยียน
Update